LADRONES DE NANAS

Aula de teatro de la UPV/EHU.
Campus de Álava

Errealitatearekiko antzekotasun oro kointzidentzia hutsa da.

Fikziozko egoera ahaztu batetik abiatuko gara, espazio huts batetik; bertan, seme alabak lapurtu zizkieten emakumeei buruzko hausnarketa bat egingo dugu. Beren ama izateko ametsa bertan behera gelditu zen, honela zioen parte mediko bat jaso zutenean: hilik jaioa. Eta, ondoren, hankartearen eta sabel goialdearen arteko hutsune izugarri bat besterik ez.

Emakume talde zenbatezin honen "delitu" bakarra haurdun gelditzea izan zen. Alabaina, gertakariak ahazteak, dena ametsa izan ote zen zalantzan jartzeak eta beren seme-alabak egiatan bizirik edo hilik zeuden ziur ez jakiteak etsipenera eraman zituen. Eta oso tarte txikia dago hortik eromenera.

Ospitaletan, kartzelatan, psikiatrikoetan edo, itxuraz, normaltasunean igarotako bizitza horiek inoiz egin gabeko bekatuak garbitzeko purgatorioa izan ziren beraientzat.

Memoria besterik ez zaigu gelditzen emakume haiek bizitakoa errebindikatzeko; izan ere, gaur egun horietako askoren seme-alabak beren amen bila dabiltza, hilerrietan beren nakarrezko hilkutxa txikiak hutsik dauden bitartean. Ama izan ziren emakume guztientzat, eta izan ez zirenentzat.